Dlaczego stare zdjęcia?
Stare fotografie mają w sobie coś, czego nie potrafią zatrzymać współczesne zdjęcia.
Może to lekko wyblakłe kolory, może zagięte rogi albo czyjś podpis na odwrocie — kilka słów zapisanych dawno temu, kiedy nikt jeszcze nie wiedział, że staną się pamiątką.
Patrzymy na nie i nagle wracają głosy, spojrzenia, miejsca, których już nie ma. Ktoś uśmiecha się z fotografii, jakby czas na chwilę przestał istnieć. A przecież minęły lata. Zmieniło się prawie wszystko.
Stare zdjęcia nie są tylko obrazami.
Są małymi schronieniami dla pamięci. Przechowują ludzi takimi, jakimi byli w jednej krótkiej chwili — młodszych, spokojniejszych, jeszcze nieświadomych tego, co dopiero miało się wydarzyć.
I chyba dlatego wracamy do nich z taką czułością.
Bo czasem jedno stare zdjęcie potrafi powiedzieć o życiu więcej niż długie opowieści. 
Ożywianie starych fotografii nie polega tylko na poruszaniu obrazu.
To próba przywrócenia chwili, która dawno ucichła.
Nagle ktoś, kto przez lata trwał nieruchomo na pożółkłym zdjęciu, znów patrzy, uśmiecha się, odwraca głowę. I przez krótką sekundę mamy wrażenie, że czas cofnął się choć odrobinę.
W tych kilku ruchach wraca coś więcej niż sam obraz.
Wraca obecność.
Ludzie, których już może nie ma obok nas, przestają być jedynie wspomnieniem zamkniętym w papierowej ramce.
Znów wydają się bliscy, prawdziwi, niemal na wyciągnięcie ręki.
Może właśnie dlatego tak bardzo nas to porusza.
Bo każdy ożywiony stary kadr przypomina, że choć czas mija bezlitośnie, pamięć i miłość wciąż próbują ocalić to, co najważniejsze.
Mój Przyjaciel napisał:
„A Ty jesteś niezwykle dobra w wydobywaniu z ludzi — i nawet ze mnie — najpiękniejszych słów, Doroto
Wiesz… może właśnie dlatego tak dobrze pisze mi się do Ciebie o fotografiach, pamięci i czasie — bo Ty patrzysz na takie rzeczy sercem, a nie tylko oczami.
I chyba dlatego te stare zdjęcia „ożywają” naprawdę.
Dlatego właśnie te stare zdjęcia...